Geschiedenis

 

Begin jaren tachtig had ‘Het Drentse Landschap’ het plan om het terrein  rond het Meul’Dobbegie van de gemeente Gasselte te kopen en te betrekken bij het natuurgebied Drouwenerzand.  

De inwoners van Gasselte vonden dat echter niet zo’n goed idee. Sinds jaar en dag was dit een terrein een plek voor jong en oud, om er te spelen en te wandelen. Uit angst dat die vrijheid na verkoop zou kunnen worden beperkt, bepleitten de inwoners van Gasselte bij de gemeente om niet te verkopen. De gemeente was bereid om aan die wens tegemoet te komen, mits de bevolking een flink stuk van het onderhoud voor haar eigen rekening zou willen nemen, hetgeen werd toegezegd.  

Zo kwamen in de zomer van 1983 de eerste schapen, vijftien stuks, op het terrein. Er werd een kooi gebouwd en vanaf toen werd de aanblik van schapen op de heide een vertrouwd beeld.

 

 

Schapen   De kudde bestaat uit Drentse heideschapen. Het is een sober, maar sterk schaap, mat een lange dikke vacht, een bewolde staart en ranke poten. De meeste ooien hebben horens. De rammen hebben altijd horens, die vrij van de kop behoren te staan, in ruime spiralen gekruld. Het Drentse heideschaap heeft een rechte neus en kent vele kleurvariëteiten. De wol is lastig te verwerken en daarom niet bijzonder gewild. Hoewel het vlees van goede kwaliteit is, worden heideschapen niet voor de vleesproductie gehouden.     Toch liepen er honderd jaar geleden vele duizenden van deze schapen op de heidevelden in deze provincie. Ze werden namelijk vooral gehouden om de mest. Door de schapen ’s nachts op stal te zetten werd er heel wat mest opgevangen Met de komst van de kunstmest verdween de behoefte aan deze schapenmest en bovendien maakte de kunstmest het mogelijk om heidevelden te ontginnen en in cultuur te nemen.

Vanaf half maart worden de lammeren geboren, in de regel één of twee per ooi. Het aflammeren gaat meestal vlot en doorgaans zijn ere weinig gezondheidsproblemen. Vanwege de beperkte omvang van het terrein is het aantal aan te houden ooien bepaald op vijftien stuks.   Deze kudde is aangemeld bij de Gezondheidsdienst voor Dieren en het Stamboek van het Drentse Heideschaap i.v.m. de bestrijding van scrapie (een fatale hersenaantasting). Om dit te kunnen analyseren is het nodig, dat er van de dieren wat bloed wordt afgetapt. Hieraan wordt de erfelijke achtergrond ( het genotype) van het dier bepaald, wat direct inhoudt, dat de gevoeligheid voor scrapie bepaald  kan worden. Dit werk wordt gedaan door de plaatselijke veearts en het laboratorium in Lelystad. De reden van deze scrapiebestrijding is, dat het ministerie, terecht, wil voorkomen dat “besmet” schapenvlees op de consumptiemarkt terecht komt, met alle gevolgen van dien.   Terrein   Het terrein ligt in het overgangsgebied van oude cultuurgronden naast het natuurgebied ‘Het Drouwenerzand’. Aan de oostkant is er een begroeiing van eiken en berken, waar bewust weinig onderhoud aan wordt gepleegd. Het meest zuidelijke deel is het overgangsgebied naar de oude zandverstuivingen van het ‘Het Drouwenerzand’.    Enkele imposante eiken en grove dennen, met hun grillige lage vertakkingen, geven het terrein een fraaie aanblik. In het zuidwestelijke deel staan nog enkele jeneverbesstruiken. Op het terrein komen drie soorten heide voor: de dop-, de struik- en de kraaiheide. Verder staan er verschillende grassoorten, zoals het pijpestrootje en bochtige smele, en er zijn diverse mossoorten te vinden.   Helaas vormen vergrassing en vermossing een bedreiging voor  de langzaam groeiende heide. Het is de bedoeling, dat de schapen het gras, de opslag van eik en berk en de toppen van de struikheide eten, zodat de heide meer ruimte krijgt om uit te groeien.   Het vlakke gedeelte van het terrein betreft een oude akker, die tot voor enkele tientallen jaren nog als landbouwgrond in gebruik is was. Deze grond zal nog een lange weg hebben te gaan, voordat hij weer is opgenomen in de totaliteit van het heidelandschap.